HOME | Camerarius: Previous - Next

 

Fable 11: De Asino et Navicula

Pistoris asinus cum sitiret,

ad proximum accedit flumen,

cuius sive altitudinem metuebat

seu alia nescio qua asinina cogitatione,

per lintrem

resti alligatum ad ripam fluminis

vadit ad aquationem,

atque, sedata iam siti,

dum redit demerso rostro,

ut pleraque faciunt bruta,

omnia olfactans,

ad restim

de recentibus frondibus salignis implicitam

devenit.

Quam illo arrodente,

solvitur linter

et una cum asino

secundo flumine

qua undae sine gubernatore ferebant,

defluit,

ita sive intercepta seu summersa

una cum infelici nauta periit.

Viderant aliqui in lintre asinum avehi.

Ita res innotescit utriusque domino.

Uterque igitur

suum damnum moleste ferebat

et alterum ut auctorem illius accusabat.

Post multa iurgia

causa in iudicium deducitur.

Coram quibus illa disceptabatur,

non ausi pronunciare controversia singulari,

ut vi debatur,

cum clamaret unus

lintrem alienam suum animal avexisse,

alter

alienum asinum suam lintrem solvisse,

consulunt legum et iuris publici peritos

atque iis res magna et difficilis visa.

Itaque omnes libros excutere,

in scolis et coetibus suis illam disserere,

atque quaerere,

utrum ne damnum dedisse linter,

an asinus pauperiem fecisse videatur.

Neque putatur

ad hodiernum usque diem

res statui decidique potuisse.

 

 

Fable 12: De Fatuo Lignatore. 

 

Fable 13: Milvius Affectator.

Milvus, 

audito equi hinnitus sono terribili, 

cogitavit, 

si ipse simili uteretur, 

formidini sese reliquis avibus fore. 

Imitari igitur velle 

et ad similem vocem exprimendam 

guttur et rostrum intendere. 

At ille 

neque clamores et fremitus equinos 

assequi potuit, 

et suum lipientem, ut vocant, tinnitum 

corrupit 

et magis in ridiculum 

quam metuendum alitem 

evasit.

 

 

Fable 14: Adolescens Improbus.

 

 

Fable 15: Dominus Asper Servis.

 

 

Fable 16: Fur et Carnifex

 

 

Fable 17: De Rustico et Ministro illius.

Ministrum suum miserat rusticus

ad pervestigandam bovem,

quae illo die de armento aberrasset.

Hic cum haberet

ante nemus quoddam

bovem in conspectu,

visis tribus aviculis,

quasi illa iam recuperata,

persequi aviculas coepit.

Quo opinione

diutius foris commorante,

dominus et ipse progreditur,

ut quid de bove fieret

cognoscere posset.

Ac reperto mniistro,

"Quid agitur?" inquit.

Recte inquit minister, "Reperi."

Dominus,

quod nusquam bos appareret,

"Quid igitur reperisti?" inquit.

"Tres." inquit minister laetus, "aviculas."

"Ubi sunt illae?" inquit cominus.

"Unam," inquit minister,

"paulo ante bovem conspicatus,

cernebam;

alterius vocem audiebam;

tertiam nunc etiam insequor."

"Ergo," inquit dominus,

"bos, quantum intelligo, amissa est."

 

 

Fable 18: Leporinum Caput.

Cocus,

iussus in cenam parare leporem,

detracta reliqui corporis pelle,

cum in capite denudando

plusculum illi negotii exhiberetur,

"Carnificem (inquit)

ad hanc partem advocari oportuit."

 

Fable 19: De Rana et Sirpiculis.

In paludis sirpiculis 

familia quaedam ranunculorum 

annos multos habitaverat 

et diligenter illos, 

ut larem et tecta sua conservarant, 

et integros praestiterant. 

Horum posteritas 

quodam tempore 

petulantior et inventa lasciviens 

tenellos sirpos arrodere 

et penates suos vastare coepit. 

Hanc iniuriam ferebant aegre sirpiculi 

et precari primum incolas suos, 

ne a maioribus ipsorum 

se defensos et custoditos 

perderent atque everterent. 

Deinde cum precibus parum proficerent, 

cumque illos ranunculi irriderent 

et dicerent 

maiores suos, 

genus antiquum et imperitum, 

bonis suis uti nescivisse, 

divina et humana testati sirpi 

sceleratam vim alumnorum suorum 

confirmatis animis pertulerunt. 

Sed non longe abfuit 

vindicta et scelerata vis 

in capita ingrata sobolis 

celeriter convertit. 

Nam erosis sirpiculis 

et loco conspicuo patenteque reddito, 

mox ranae visae,

absque negotio 

a volucribus et hydris arreptae 

et distractae fuerunt.

 

 

Fable 20: Rustica anus et puella