HOME | Camerarius: Previous - Next

 

Fable 51: Emptor et Venditor

 

 

Fable 52: De Lupo et Porco.

Cum quidam plurimis annis lupus

viciniae totius animalia

praedatus fuisset,

coepit tandem cogitare animo suo

quam graviter illos

tam longo tempore afflixisset,

itaque decernit

annum integrum

solis piscibus vesci

et a carnibus abstinere velle.

Pauci dies abierant,

cum illum paeniteret statim propositi

et requireret consuetum cibum,

forte igitur conspicatur

in caenosa lacuna

volutantm se porcum,

ad quem celeriter accurrit

et quid animantis sit interrogat;

ille enimvero

se porcum esse respondit

de ara rustici illius pagi,

etiam nomine commemorato.

"Porcus," inquit lupus,

"certe etiam porcus piscis est,"

et illum raptum devoravit.

 

Fable 53: De Vulpe et Leone.

Quodam in iurgio

vulpes dicebat leoni,

"Non (inquit) vestrum genus

hoc in loco virtus extollit,

sed hominum ignavia et formido."

Cui Leo respondit,

"Fortasse ita est ut dicis,

sed vestrum genus

et hoc in loco et aliis omnibus

ab hominibus exagitatur,

fugitque conspectus illorum

ut mortem praesentem."

 

Fable 54: Liguritor.

 

 

Fable 55: Asinus et Corvi.

Asinum quidam onustum sale

in urbem agebat,

quo segnius pergente,

ille

animal iners

cum verbis, tum verberibus instigare,

et saepe inter alia imprecari

corvorum devorationem

et moleste ferens tarditatem,

debere ad corvos abire aiebat.

Hoc duo corvi audientes

totum diem sequi

et pabulum sperare sibi oblatum iri,

ac vix tandem noctu

revolare in suos nidos

ieiuni et hiantibus rostris delusi.

 

Fable 56: Morio Vapulans.

 

 

Fable 57: Fletus et Risus.

 

 

Fable 58: De Anu et Iuvenculis.

 

 

Fable 59: Corvi et Columbae.

Orta controversia

inter corvorum et columbarum genus

consentitur ab ambobus

in accipitrem iudicem;

ille, causa audita,

columbas statim condemnat

et corvos absoluit.

 

Fable 60: De Urso et Vulpe.

Quodam in coetu bestiarum,

cum quaereretur

quae nam causa videretur

servitutis et oppresionis belvini generis,

quod esset viribus

multo praestantius

genere humano

a quo tamen caperentur

et in servitutem redigerentur.

Tum vulpem dixisse ferunt,

se existimare

hominum sapientiam et rationem

tantam esse tamque mirabilem,

ut nullum robur illi resistere possit.

Ibi ursus fremens ira,

"Immo nostra (inquit) vecordia nos perdit,

et nos

sponte nostra obsequendo et morigerando

illis domamur.

Quid enim de equis dicam?

Nonne valentissima bestia, elephantus,

hominibus assentatur et obtemperat

neque detrectat imperium illorum?

Sed nos si cum illis,

ut inter nos facimus stultae,

depugnaremus

tantisper diu anima inesset,

et circumventae fraude

prius vitam amittere,

quam nostris hostibus obsecundare vellemus,

neque ulla commercia inter nos,

neque coniunctionem esse pateremur,

libertatem fortasse hoc pacto nostram

tueremur."

His ferocissime emurmuratis

finem ursus dicendi fecit

et conventus solutus fuit.

Non ita diu post

in laqueos incidit ursus,

et captus mox,

annulis in nares infertis,

circumduci sese

atque etiam ad saltationes

et alia iussa obeunda,

parendumque nutibus hominum

assuefieri patiebatur.

 

Additional materials in Camerarius's book, as follows:

 

Fable 61. De Fabulis

 

Fable 62. Ex Symposio Platonis

 

Fable 63. Ex Phaedro, Scripturae incomoda

 

Fable 64. Ex Gorgia

 

Fable 65. Ex Plutarcho

 

Fable 66. Fabulae Poeticae: Ixion

 

Fable 67. Fabula Secunda: Hercules

 

Fable 68. Fabula III: Otus et Ephialtes

 

Fable 69. Fabula Quarta: Tydeus

 

Fable 70. Fabula Quinta: Melampus

 

Fable 71. Fabula Sexta: Bellerophontes

 

Fable 72. Ex Euterpa Herodoti

 

Fable 73. De Pythii Lydi

Fable 74. De fabulis Aegyptiis