HOME | Phaedrus: Previous Page - Next Page
I.3. Graculus et Pavo
Parallels: For parallel versions, see Perry 472. For help in translating the poem, use the page for this poem at NoDictionaries.com, with interlinear word lists! (Here are some tips on using the NoDictionaries tool.)
Ne gloriari libeat alienis bonis,
suoque potius habitu vitam degere,
Aesopus nobis hoc exemplum prodidit.
Tumens inani graculus superbia
pinnas, pavoni quae deciderant, sustulit,
seque exornavit. Deinde, contemnens suos
immiscet se pavonum formoso gregi
illi impudenti pinnas eripiunt avi,
fugantque rostris. Male mulcatus graculus
redire maerens coepit ad proprium genus,
a quo repulsus tristem sustinuit notam.
Tum quidam ex illis quos prius despexerat
"Contentus nostris si fuisses sedibus
et quod Natura dederat voluisses pati,
nec illam expertus esses contumeliam
nec hanc repulsam tua sentiret calamitas".
Here is the poem in a more prose-like word order for easy reading:
Aesopus prodidit nobis hoc exemplum
ne libeat
gloriari alienis bonis,
et potius
degere vitam suo habitu.
Graculus
tumens inani superbia
sustulit pinnas
quae deciderant pavoni
et exornavit se.
Deinde, contemnens suos,
immiscet se formoso gregi pavonum;
pavones eripiunt pinnas
illi impudenti graculo,
et fugant eum rostris.
Male mulcatus graculus
maerens
coepit redire ad proprium genus;
repulsus a hoc genere
sustinuit tristem notam.
Tum quidam ex illis graculis
quos prius despexerat
"Si contentus fuisses nostris sedibus
et voluisses pati hoc
quod Natura tibi dederat,
nec expertus esses illam contumeliam
nec tua calamitas sentiret hanc repulsam."
Here is the poem with meter marks:
Ne glo·ria·ri · libe·at ali·enis · bonis,
suo·que poti·us habi·tu vi·tam de·gere,
Aeso·pus no·bis hoc · exem·plum pro·didit.
Tumens · ina·ni gra·culus · super· bia
pinnas, · pavo·ni quae · decide·rant, sus·tulit,
sequ(e) ex·orna·vit. Dein·de, con·temnens · suos
immis·cet se · pavo·num for·moso · gregi
ill(i) im·puden·ti pin·nas e·ripiunt · avi,
fugant·que ros·tris. Male · mulca·tus gra·culus
redi·re mae·rens coe·pit ad · proprium · genus,
a quo · repul·sus tris·tem sus·tinuit · notam.
Tum qui·d(am) ex il·lis quos · prius · despex·erat
"Conten·tus nos·tris si · fuis·ses se·dibus
et quod · Natu·ra de·derat volu·isses · pati,
nec il·l(am) exper·tus es·ses con·tume·liam
nec hanc · repul·sam tua · senti·ret cala·mitas".
The Vain Jackdaw (trans. C. Smart)
Lest any one himself should plume,
And on his neighbour's worth presume;
But still let Nature's garb prevail-
Esop has left this little tale:
A Daw, ambitious and absurd,
Pick'd up the quills of Juno's bird;
And, with the gorgeous spoil adorn'd,
All his own sable brethren scorn'd,
And join'd the peacocks-who in scoff
Stripp'd the bold thief; and drove him off
The Daw, thus roughly handled, went
To his own kind in discontent:
But they in turn contemn the spark,
And brand with many a shameful mark.
Then one he formerly disdain'd,
"Had you," said he, "at home remain'd--
Content with Nature's ways and will,
You had not felt the peacock's bill;
Nor 'mongst the birds of your own dress
Had been deserted in distress."
Comments (0)
You don't have permission to comment on this page.